Little Red Riding Hood

Dobre rady na dobry rok

2012-01-07T23:39:00.000-08:00

Ileż ja się uczę, jak bogacę się w doświadczenie...

1. Nie mieszajcie, szczególnie jak cierpicie na refluks żołądkowo-przełykowy.
2. Jak uprawiacie sporty wodne zimną porą, wystrzegajcie się bawełnianej bielizny.
3. Jak idziecie na lodowisko, gdzie wstęp jest płatny 4 zł, to pakując portfel upewnijcie się, że 4 zł są w środku.
4. Jak zdejmujecie rękawiczki chowajcie do kieszeni, torby, gdziekolwiek. Na ławeczce przy lodowisku szybko znikną.
5. Czytajcie uważnie zalecenia lekarzy oraz ulotki do leków i pomyślcie dwa razy zanim zaczniecie brać podwójną dawki leku. Jak już się zdarzy, zorientujcie się wcześniej niż po dwóch tygodniach.
6. Jak szyjecie spódnicę i zamierzacie ją później zafarbować na inny kolor, używajcie nici bawełnianych bądź w kolorze, na który ma być zafarbowana. Wszystkich - nie tylko tych, które są widoczne (te spod spodu też się czasem wysuną).
7. Dekatyzujcie materiał przed uszyciem na miarę (a już na pewno przed wszyciem suwaka).
8. Jak się nie znacie na farbowaniu, to szyjcie już z kolorowego materiału, a nie z najtańszej surówki (nie wiem niestety jaki błąd popełniłam, więc nic lepszego nie mogę powiedzieć).
9. Korzystajcie z dobrodziejstwa uczenia się na cudzych błędach. Na własnych może boleć.

Prezent

2011-12-30T01:20:00.000-08:00

Nie mogę zrobić długiej listy "z google'a" tj. czego to nie wpisując ludzie wpadają na mojego bloga, bo cóż... prawie nikt tu w ten sposób nie trafia (a już na pewno nie w ciekawy sposób). Znalazło się jednak troszkę takich, którzy szukają odpowiedzi na pytania, o które jak mniemam, nie jest tak łatwo w internecie.
W ramach prezentu dla poszukiwaczy (niespecjalnie praktycznego), postaram się uzupełnić luki w sieci.

Pytanie I: Jak pociąć t-shirt?
1. Musimy zebrać materiały. Polecam nożyce krawieckie i stary t-shirt. (Nie znam się na firmach produkujących nożyce, ale siekiery i noże najlepiej sprawdzały się te firmy Fiskars). T-shirt nie musi być bardzo stary, ale ważne by na nim specjalnie nie zależało.
2. Pora zebrać inspiracje. Warto przetrząsnąć trochę blogów lub stron sklepów.
3. Czas ciąć, zaczynamy od niechcianych elementów bluzki - przebarwień, dziurek, loga szkoły czy innej organizacji, z którą nie chcemy już mieć nic do czynienia. A potem jak leci...
4. Możemy coś spiąć, przeszyć, związać, jak tam chcemy.
5. I to już tyle, mamy pocięte cudo, którego prawdopodobnie nigdy nie założymy, bo do niczego nie będzie nam pasować (po upraniu jeszcze smutniejsze). Z resztek można zrobić równie niepraktyczną uroczą biżuterię.

Dziękuję za uwagę i zapraszam do następnego odcinka pt. "jak narysować kurę".
***
Tak jest, lista "rzeczy do zrobienia kiedyś", pozostaje wiecznie nie ruszona, a wolny czas mnie zabija. Pozbywam się myśli to tu, to tam, ale to nie pomaga w rozpoczęciu żadnej dającej satysfakcję aktywności.

"Time for giving, a time for getting, a time for forgiving and for forgetting"

2011-12-26T08:56:00.000-08:00

I simply love the atmosphere of Christmas... and things connected with it. Well, I see that it will never be so magical as it used to be when i was little, but it's still valuable for me.
By the way, I'm actually enjoying I'm not a child and that presents are not so important for me anymore. The lack of snow makes me smile as well :).

(never ending family table...)

I really like writing in my new journal and reading album about Art Nouveau. About the drawing below, i just can't wait to finish it up, but working on it is going so slowly (it's a bit discouraging).

Wesołych Świąt

2011-12-24T07:00:00.000-08:00

Życzę, by nawet kiedy magia zmienia się w magi, przynajmniej było przyjemnie.

Nic to

2011-12-20T12:39:00.000-08:00

Jakoś nie czuję. Tak w ogóle, w pewnym sensie oczywiście. Już właściwie wszystko jedno.
Nie mam już pomysłu na winowajcę, więc oskarżam o apatię niedobór witaminy B12. Jutro gnam do apteki i niechaj się wykażą magiczne suplementy.

Dodałabym jakieś cukierkowate zdjęcia tego wszechogarniającego bożonarodzeniowego kiczu. Niby niewiele znaczy, ale jakoś wyjątkowo uroczo się w tym roku prezentuje. Tylko jakoś mi nie po drodze z aparatem. Może wkrótce.

Co ważne, że mimo wszystko jest jakieś teraz, i to nawet dość konkretne. Nie widać tego specjalnie na tym blogu, a w życiu wręcz przeciwnie, więc potrzeba mi, by zostało coś dodane.

Pamukkale

2011-12-11T03:06:00.000-08:00

Radość z każdego kroku i mimowolny uśmiech na twarzy... niby nie zdarzają się tak strasznie rzadko, ale jednak z reguły łączą się z jakimś konkretnym wydarzeniem. Znowu, wspomnienia zapadają w pamięć i na samą myśl robi się pozytywniej. Czyli dalsza część podróży ;).
Pamukkale ze swoimi trawertynami zaskoczyło mnie, mimo że tyle wcześniej oglądałam jego zdjęć i wyobrażałam sobie jak będzie wyglądać. Niesamowite uczucie.
W dodatku, nie wiem jak ono to robi, mimo natłoku turystów spacer tam pozostaje taki relaksujący.

Nie oszukujmy się

2011-12-11T02:59:00.000-08:00

Po prostu jest źle. Jak to dobrze, że życie to coś więcej niż bilans przyjemności i cierpień, bo wyszło by na to, że wszystko bez sensu. Tak jest, nawet najmilsze chwile nie są w stanie wynagrodzić bólu, bezsilności, niepanowania nad sobą, strapienia, które tak po prostu przychodzą i już wydaje się, że nic nie da się zrobić, więc jedyne co pozostaje to siedzieć i płakać.
What can I do... sometimes? :)

İstanbul

2011-12-01T10:50:00.000-08:00

Dość smutno jest na zewnątrz ostatnimi czasy. Nie mogę się nadziwić jak strasznie determinuje to mój nastrój. Jak to dobrze, że udało się w wakacje trochę nawdychać na zapas ciepłego powietrza i zebrać nieco miłych wspomnień. Kiedy skupienie się na momencie, w którym właśnie jestem, nie brzmi zachęcająco, chętnie do nich wracam - cofam się w czasie i przenoszę w przestrzeni. Wyjątkowo naiwne, ale zdaje się, że nieco pomaga w poprawie samopoczucia. Dziś po raz tysięczny oglądam te same zdjęcia ze Stambułu, ale dziś jest w nich coś prawdziwszego. Nie oddają rzeczywistości, to tylko zdjęcia - najwyżej pomagają pamięci. Ale na teraz to aż dziwnie dużo.

I wanna wake up in the city that doesn't sleep... chodziły mi te słowa po głowie, gdy nie mogłam zasnąć pierwszej nocy w tym mieście (coś jest z tym Nowym Yorkiem Wschodu ;)).

Przyjechałam po południu, a zwiedzanie jako takie zaczęłam kolejnego dnia i przebiegało dość standardowo: pierwszy dzień Ayasofya, Błękitny Meczet i Pałac Topkapi, po południu Kryty Bazar (spędziłam tam jakieś 10 minut, a potem poszłam do hostelu się w końcu wyspać), a wieczorem kolacja nad Bosforem, drugi - podróż łódką po Bosforze, wioska rybacka i wieczór na Taksim Square, trzeci - po prostu szwendanie się po uliczkach, odwiedzenie dwóch meczetów. Zdecydowanie za mało na takie miasto...

Zawsze sobie wyobrażałam niesamowicie ten dawny kościół i jak już się tam znalazłam, nie mogłam go docenić. Szczególnie, że tłum turystów strasznie rozpraszał (a sama dziwnie się czułam w tej grupie).

Jedyną rzeczą, która zrobiła tam na mnie naprawdę duże wrażenie to mozaiki. Zawsze mnie intryguje, jak wiele ludzie poświęcają pracy w swoje dzieła.

Błękitny Meczet to zupełnie inna bajka: przede wszystkim wciąż używany jest jako świątynia, co automatycznie nadaje mu w moim odczuciu całkiem inny charakter.
Cóż, pierwsza myśl "ale cuchnie tymi stopami" (przed wejściem do meczetu trzeba zdjąć buty), druga "po co taki wielki"(mogę znać historię, a i tak nieraz tak ciężko zrozumieć motywy co poniektórych).
Kiepskie było w środku światło, więc nie mam za dużo znośnych zdjęć. Wstawiam to jedno.

Na pewno warto przepłynąć się Bosforem, choć na dłuższą metę się to stać nudne. Właściwie panorama miasta tak bardzo się nie zmienia, głównie widać takie charakterystyczne zabudowania:

Brakuje mi trochę tych meczetów. Wszelkie świątynie są warte uwagi, a te są takie... powiedziałabym, przytulne - na ziemi miękkie dywany, a ludzie siadają gdzie im wygodnie (wybaczcie, że tak głupkowato brzmi, już nie wiem, jak to lepiej opisać). W dodatku zdobienia nie są nigdy przytłaczające, rozpraszające, a naprawdę ładne. Może to wszystko - też modlitwa (recytacja Koranu) wydaje się takie niesamowite, bo jest po prostu czymś innym, nowym, niemniej jednak zachwyca.

Spacerując po Stambule:

PS. Żeby było jasne co robiłam w kraju kebabów - trafiłam tam dość przypadkowo. Nie miałam pojęcia, co robić w wakacje, a jak to ja, jak nie mam pojęcia co robić, siadam sobie w kuchni i narzekam. Czasem niektórzy współlokatorzy w postaci całkiem licznej gromadki rodzeństwa zagłuszają wszystkie te skargi, ale i nieraz potrafią coś doradzić. Także został mi podsunięty pomysł workcampu, który na początku skrytykowałam ("jak już mam pracować, to dlaczego miałabym nie zarabiać, tylko jeszcze dopłacać do wyjazdu? Jakbym podjęła się jakiejś użytecznej pracy, to dostałabym wynagrodzenie"), ale z pewnych względów się w końcu skusiłam. Znalazłam wyszukiwarkę workcampów i wyszukałam taki, który odbyłby się w kraju jak najdalej położonym od mojego domu i miałby znośny program. Jako że był to mój pierwszy workcamp, musiałam pozostać na swoim kontynencie, ale mogłam wybrać też Mediterranean - i tak trafiłam pierwszy raz w życiu do azjatyckiej części świata. Już po tym jak zadecydowałam, że jadę i wpłaciłam te 330 złotych, zorientowałam się, co za kraj właściwie wybrałam, nieco się przeraziłam, bo nagle wpadły mi do głowy wszystkie negatywne z nim skojarzenia. W końcu jednak obróciło się to na dobre, bo bardzo zmobilizowało mnie do poczytania o nim i dowiedzenia się jak najwięcej. Cały "obóz pracy" odbywał się w Denizli, ale przed nim zorganizowany był pre-camp w Stambule. Na projekcie jednak się nie skończył mój pobyt w Turcji, zaraz po nim trafiłam wraz z rodziną do hotelu Club Med w Beldi. Stało się tak, bo moja rodzina już od dłuższego czasu planowała wybrać się nad ciepłe morze na wakacje (ostatni raz byliśmy razem w Bułgarii bodajże w 1997 roku - miałam 4 lata, pomykałam przez świat z piracką opaską na oku i prawie nic nie pamiętam). Ostatecznie, trochę ze względu na mnie, padło na Turcję... ogólnie o tej podroży chętnie jeszcze coś kiedyś napiszę ;)

resistance is futile

2011-11-19T01:08:00.000-08:00

Kto by pomyślał...

żałosna próba nazwania pewnego niepoważnego szajsu

2011-11-12T09:26:00.000-08:00

Może to nie jest całkiem logiczne i trzymające się kupy, ale mnie nieraz zjada, więc muszę wypluć. Częstujcie się!

Chyba nie da się chorować nie zadając sobie pytania o celowość tej sytuacji. Można byłoby powiedzieć, że to naturalne, że człowiek jest złożony z całkiem kruchej struktury, jednak z jakiegoś powodu jedni żyją bez tego typu dolegliwości. Jakoś mi się nie chce wierzyć w przypadkowość tego faktu. Odnoszę wrażenie, że jakbym wiedziała, jak się zachować, to bym mogła uniknąć wszelkiego bólu. Czasem mam ochotę zrzec się wszelkiej wolności, dostać gotowy plan, nie popełniać żadnych błędów - byle tylko nie cierpieć. Ale jestem człowiekiem, nie mam prawa poznać takich tajemnic, więc boli. Prawdę mówiąc intelektualizm etyczny zawsze brzmiał dla mnie skrajnie naiwnie, ale zaczynam widzieć w tym poglądzie pewien sens, gdy widzę konkretne sytuacje, w których zachowywałabym się prawidłowo, jakbym znała konsekwencje. Sęk w tym, że ja mogę tylko zgadywać co się stanie w zależności od tego jak się zachowam, ale żyję teraz, nie w przyszłości. Doświadczenie może sporo pomóc, ale tak się złożyło, że jestem tylko młodą idiotką. Robię głupie rzeczy, chociaż domyślam się, co przyniosą. Domyślam się, ale znowu nie wiem, bo nie mogę.

Nie mam pojęcia, jaka jest moja rola w tym świecie. Jednak samo poczucie, że ta rola istnieje, sam fakt, że z jakiegoś powodu współtworzę tę rzeczywistość, że świat mnie chce, stanowi pewne pocieszenie.

Gwoli wyjaśnienia:

Zdaję sobie sprawę, że cnota i brak bólu są od siebie dość odległe i ogólnie rzecz biorąc, że w rzeczywistości sfery duchowa i cielesna się w ten sposób nie przenikają, nie działają na tych samych zasadach. Niemniej jednak nie można im ująć, że jedna wpływa na postrzeganie czegoś w drugiej.
Nie chodzi o to, że zasadniczo żyje mi się nieprzyjemnie. Wręcz przeciwnie, coraz to zachwycam się jak wiele mogę zrobić, o czym decydować. Jednak ból potrafi sprawić, że się zwyczajnie odechciewa wszelkiej aktywności.

think the opposite

2011-11-07T11:28:00.000-08:00

♥ chocolate ♥ slowly achieving my goals ♥ creating (well, for now preparations to do it) ♥ trying to find out what to write here (today seemed to be a really hopeless day) ♥ free afternoon ♥ walking through a park, enjoying such a nice views like cute children or just colorful autumn leaves

"And she shows you where to look, among the garbage and the flowers"

2011-10-28T11:32:00.000-07:00

Trying to think (in a reflective way) without taking art into account leads only to a dreadful mess in my head. I'm not feeling like an artist, with great talent or passion... I'm actually not particularly interested in art (ain't got no special knowledge or anything), I'm just addicted to it.

I'm sorry, I know my English isn't perfect, it's just easier to put my thoughts together when I have limited amount of words (I mean, I know less English words than e.g. Polish ones and it makes me less confused).

It will soon pass whatever it is

2011-10-07T12:54:00.000-07:00

Nie żyję, nie żyję, ja po prostu odliczam... dajmy na to czas do końca lekcji czy strony do końca książki. Nie mam siły, trochę się zmuszam, żeby robić różne rzeczy np. wychodzić (na tańce, kurs szycia, konwersatoria językowe), czytać książki, rysować. Przysięgam, że inaczej autentycznie umrę. Ale to nie daje tak znowu za wiele, bo ja i tak nie chcę się w nic zaangażować. Mogę i zdobyć jakąś motywację do robienia czegoś, ale to nie oznacza wcale zapału i entuzjazmu. Nie wiem, co mnie tak zabiło, może rozsądnie zwalić na pogodę... w sumie zimno się robi. Kiedyś minie.

Turkey

2011-10-02T01:44:00.001-07:00

Najpewniej potem napiszę więcej o tej cudownej podróży (bo spory wpływ na mnie wywarła), na razie bardzo brakuje mi tu tych kilku zdjęć przywołujących u mnie pozytywne wspomnienia.

Pray for Summer’s end

2011-08-10T02:13:00.000-07:00

Wiecznie jest za pusto, czegoś za mało.
Na szczęście już wkrótce wyjazd. Ja, remont i Warszawa to jedno z gorszych połączeń, jakie kiedykolwiek zarejestrowałam.

Gubię wspomnienia

2011-07-30T00:02:00.000-07:00

Wreszcie zaczął jakoś względnie normalnie mijać mi czas.

Przez cały obóz powtarzałam, że i tak wolę Tatry, ale trzeba przyznać, Bieszczady mają swój urok.

Uwaga, lecę!

2011-07-08T10:57:00.000-07:00

Właśnie wróciłam z kursu spadochronowego i muszę przyznać, że taki skok to jest coś niesamowitego - przeżycie, które ciężko porównać do czegokolwiek innego. I wydaje się, że z każdym kolejnym skokiem jest coraz lepiej (no, przynajmniej do tych trzech, które wykonałam). Oczywiście, zależy to od rożnych czynników, bo ja np. za drugim razem miałam lepsze warunki - bardziej przewidywalny wiatr, wyżej wyskakiwałam (więcej czasu w powietrzu), ale mimo wszystko, im bardziej jest się świadomym co się robi (a to wiadomo, przychodzi z ćwiczeniami), tym przyjemniej się skacze.

Skoki poprzedzone są określoną godzin teoretycznych zajęć (wykładów) i testem (u nas to przygotowanie trwało to 3 dni). Przez to, że większość zajęć teoretycznych opowiadała o sytuacjach awaryjnych, a odpowiedzi z tej części testu były najbardziej istotne (trzeba było mieć 100% dobrze), przed pierwszym skokiem denerwowałam się właśnie głównie ze względu na to, że coś się może stać. Poza tym byłam przekonana, że wszystko pozapominam np. jakie manewry mam zrobić, jak budować rundę. Trochę mi ulżyło, jak powiedzieli, że jest bardzo duży wiatr, więc żebyśmy ustawili się pod wiatr i nie kombinowali. Potem jednak zmienili zdanie - wyrzucą nas wyżej (wysokościomierz wskazywał ponad 1,5 km), także będziemy mieć czas, żeby wrócić, nie wywieje nas za daleko, dlatego mamy manewrować. Już naprawdę nie potrafiłam sobie tego wyobrazić.
Jednak po pierwszym skoku znika mnóstwo obaw. Oczywiście, zawsze jest się czym stresować, ale nie ma wielkiej niewiadomej "jak to będzie wyglądać?". Nabiera się też trochę zaufania do spadochronu (w końcu niebezpieczeństwo tylko raz na 600 przypadków).

Po długim oczekiwaniu, oglądaniu jak część kursantów skacze, słuchaniu ich relacji, w końcu założyłam na plecy ten ciężko tobołek i ruszyłam do samolotu. Wiadomo, że jak już weszłam to skoczę. Wiem, że nieraz ludzie uważają to za bardzo odważny krok, ale to już jest taka presja, jedno wydarzenie ciągnie za sobą drugie - jak już się zgłosiłam, to zrobię badania, jak się udało uzyskać pozytywny wynik, to wpłacę na kurs, jak już wpłaciłam to pojadę, jak już tam jestem to co, mam nie wejść do samolotu? I wreszcie, stoję w tym samolocie, no przecież muszę wyskoczyć. Zastanawiam się, co było najbardziej odważnym czynem, w którym momencie podjęłam ten podziwiany krok i czy przypadkiem nie było wysłanie ankiety zgłoszeniowej.

W samolocie wszyscy wymieniają nerwowe uśmiechy, ktoś poprawia sobie kask, spoglądamy na wysokościomierze. W miarę jak się wznosimy, zaczyna mi się robic coraz bardziej niedobrze. W zasadzie nie lubię latać, nie samolotem. Pierwsze kilka osób wyskakuje. Ja lecę w drugim zrzucie, wysokość rośnie, napięcie nie ustępuje.
Leciał z nami taki skoczek i jeszcze zanim wyskoczyłam, tak się uroczo do mnie uśmiechnął. Haha, taka głupota... ale to było takie przekonywające, że wszystko będzie dobrze. Ach, i jeszcze po kolei wszystkim rękę podał (zanim jeszcze ostatecznie sprawdził swoje uchwyty od zapasu i pięknie wyskoczył). Potem się zorientowałam, jak inni o tym gadali, że wygląda jak Justin Timberlake. No, nie do końca, ale ważne, że uśmiech dodał otuchy ;P.
Wstajemy, po kolei podchodzimy do drzwi. Chyba najgorszy moment w skokach. Jak się podchodzi, patrzy jak inni wyskakują Na sama myśl o tym, samo wspomnienie trochę się stresuję. W ogóle czasem mam tak, że jak uprawiam jakiś sport (np. jeżdżę na snowboardzie), to póki to robię, nie boję się, nie myślę o niebezpieczeństwie, a dopiero jak np. kładę się spać i przypominam sobie pewne momenty, wyobrażam kolejne, przychodzą emocje.

Z początku, jak wyskakuje się z samolotu, jest po prostu szok. Ja zaczęłam piszczeć, po głowie chodziło mi tylko, że mam się wygiąć i zacząć liczyć. Powinnam od 121 do 125, a ja jak już się ocknęłam i zaczęłam liczyć, to piękny różowy spadochron zaczął się już ładnie nade mną rozkładać i stwierdziłam, że to bez sensu.

Potem jest kolejny moment dezorientacji - gdzie ja jestem? Próbuję znaleźć lotnisko, dość pokracznie wykonuję jakieś podstawowe manewry, które powinno się zrobić na początku lotu. Zmierzam do lotniska, a potem kręcę się jakoś wokół, bo widzę, że jestem strasznie wysoko i powinnam być od niego dalej. Tylko boję się za bardzo oddalać, bo jeszcze by mnie wywiało gdzieś na pole.
Jak już ogarnęło się kierunek, pora na widoki. I to niezwykłe uczucie, że jest się zawieszonym nad ziemią. Czułam się jak wklejona, do jakiejś gry komputerowej czy innej telewizji. Nie potrafię znaleźć trafnego porównania do jakiegokolwiek przeżycia. W ogóle nie umywa się do tego np. widok z samolotu, filmy czy zdjęcia. Trzeba po prostu tam być.

Z lądowaniem nigdy mi ładnie nie wyszło, ale też bez tragedii. Najważniejsze, że na twarzy banan :)(niestety na zdjęciu niezbyt widać).

Ciekawe czy jeszcze to choć trochę będę kontynuować... w sumie trzy skoki na linę to niewiele, ale póki co wystarczy.

Chaotycznie to opisałam. Głównie dlatego, że łączę tę opowieść o jednym skoku z doświadczeniem z dwóch kolejnych. Opowiadam niby w czasie przeszłym, ale czasem żeby coś zobrazować lepiej brzmi teraźniejszy. Po prostu chciałam trochę z siebie wyrzucić (poza tym, że w kółko wszystkim o tym opowiadam).

I've just came back from awsome parachute course! The jumps are so diferent and exciting... just amazing ;].

Autoterapia c.d.

2011-06-27T02:23:00.000-07:00

Love: summertime of course, free time, nice weather... I can even say, it's kind of freedom what I'm feeling, even though it sounds a bit exaggerated.

Yo!

2011-06-24T10:42:00.000-07:00

Staram się jakoś przygotować do podróży (w sierpniu jadę na workcamp do Turcji) i chociaż przeczytać te przewodniki, ale w obu przypadkach styl języka mnie wciąż zniechęca.
Tylko skończył się rok szkolny i zaczęło się blogowanie. Muszę spadać żyć!

"Umysł żywi się ciszą nocy"

2011-06-23T10:15:00.000-07:00

Things I'm enjoying today

2011-06-23T10:04:00.000-07:00

Yummy breakfast

Z reguły nie znoszę zdjęć jedzenia, ale śniadanie to śniadanie :) (+ link: nieco monotonne i nie na dłuższą metę, ale mimo wszystko, uwielbiam).

My home

W taką pogodę pewnie byłoby dobrze gdzieś wyjść, ale troszkę się tu zagnieździłam.

Taking pictures

"-Kup sobie lustrzankę
- Po co? Nie, za dużo bym się tym bawiła, zresztą, nie opłaca się"

Dobra, nie są wykonane dziś, chyba. Z pewnością nie wszystkie.

Writing out my thoughts (+so true)

Swoją drogą, mogłabym się nawet nimi podzielić, jakby mi się kiedyś chciało przepisywać. Piszę w notatniku, bo zwyczajnie łatwo go mieć zawsze przy sobie.

Wybaczcie chaos językowy, ale nie mam weny, żeby to porządkować.

I'm sorry about the language mess. In case you'd like to understand more just ask me (or my always eager to help friend google translator) for translation.

2011-06-16T09:38:00.000-07:00

Chcę wyjechać jak najdalej. Nie, ja muszę wyjechać.
Już nie wytrzymam. I tu naprawdę nie chodzi o to, że znowu narzekam na to gdzie mieszkam porównując do innych miejsc (choć fakt) i że się nudzę codziennością (też się zdarza). Powód jest niby się banalny, ale jak silnie oddziaływający:
wyrwanie się z manii planowania. Radzenie sobie z problemem tu i teraz, cieszenie się póki gdzieś jestem. Nigdy nie byłam zwolennikiem tej całej pogoni za chwilą, ale martwienie się o za chwilę jest wiele bardziej bezsensowne (Dosyć ma dzień swojej biedy).

Oczywiście, bardzo mi zależy na poznaniu innych kultur, nowych ludzi, zobaczeniu ciekawych miejsc, ale nadal to wszystko się leży pod moją terapią podróżną.

[na zdjęciach kilka zrobionych na szybko zdjęć Poznania; swoją drogą, wycieczki szkolne to jednak pod wieloma względami beznadziejna sprawa]

2011-05-28T13:12:00.000-07:00

2011-05-15T08:32:00.000-07:00

"Kobieta nie będzie nosiła ubioru mężczyzny, ani mężczyzna ubioru kobiety; gdyż każdy, kto tak postępuje, obrzydły jest dla Pana, Boga swego."
Próbuję sobie wyobrazić okoliczności, w których ten przepis został wpisany do największego bestsellera świata, ale póki co największy sens jaki w nim zobaczyłam, to pojawienie się na moich ustach uśmiechu w pewien przygnębiający wieczór.

2011-05-15T03:59:00.000-07:00

Samotne szwendanie się po mieście łatwo przedawkować, baterie od aparatu zapomnieć naładować, a wymowę historii zmienić brakiem jednej sceny.

Mimo wszystko nadal względnie pozytywnie.

2011-05-06T13:45:00.000-07:00

(inoperative lamp as the best clothes-hanger)

Tydzień wolnego poszedł się kochać.

2011-05-06T11:14:00.000-07:00

Póki nie jestem bardzo chora, doskonała ze mnie maszyna do zjadania czasu.

:)

2011-05-02T10:43:00.000-07:00

I love how much art can make you stop caring about such egoistic, needless, unimportant, transient things... I know the post can't show it, but it's really important to me.

(this picture has nothing in common with what I wrote, is fairly old and I look so stupid, but it just reminds me good memories and makes me smile:))

Cause life is too short to have a boring hairstyle

2011-04-28T13:31:00.000-07:00

I know much more logical would be to state that life is too short to care about your hairstyle.

Trying to find an excuse for the vanity is so pointless...

Free time

2011-04-23T01:45:00.000-07:00

Pora odpocząć, od serii spraw...

"Już za późno, aby ocalić głowę, ale zawsze jest czas, aby zostać szmatą."

2011-04-11T11:34:00.000-07:00

Random matters

2011-04-07T12:03:00.000-07:00

Po spędzeniu pewnego czasu z gorączką uświadomiłam sobie, że nie jestem jednak aż tak niesamowicie dobra w bezmyślnym traceniu czasu jak mi się wydawało. Naprawdę, nie tak łatwo jest znaleźć czynności, które by choć trochę zajmowały (żeby nie myśleć o bólu czy złym samopoczuciu) i jednocześnie były na tyle proste, żeby choroba przeszkadzała w jej wykonywaniu (patrz: czytanie książki, sprzątanie, malowanie, uczenie się już jest za trudne, oglądanie telewizji ujdzie, byle nie za ambitny film). Uważam to za dość pozytywne odkrycie, bo już czasem miałam obawy, że mam tendencję do marnowania czasu na rzeczy, do których nie używa się zbytnio mózgu. W sumie fakt, że istnieją takie rzeczy, które pochłaniają mi sporo czasu jak już się za nie zabiorę, a nie są ani specjalnie wymagające myślenia ani zbytnio konstruktywne (z tym, że wymagają więcej niż mi się wcześniej wydawało), jak np.

czytanie gazety

Niemiecki Vogue, marzec 2011

sprzątanie dysku

Tatry, listopad 2010

malowanie paznokci

czytanie książki

Szkice o Szekspirze (Jan Kott)

pisanie na blogu

***

Już miałam nie publikować tego posta, ale za dużo dziś rzeczy zaczynałam pisać i kasowałam, żeby i z niego zrezygnować

***

Różne rzeczy w chorobie są wkurzające, ale w momencie gdy zaczynasz się gorzej czuć od tego że właśnie się zaśmiałeś, odechciewa się... czegokolwiek.
Wiem, że minie. Ale nienawidzę czekać. Tak jak nienawidzę czekać aż w końcu przestanę myśleć wciąż o tej samej osobie. Żałosne jak chciałabym ją zobaczyć w jakimś kolejnym powalonym śnie, a z drugiej strony cieszę się, że w końcu z nich zniknęła i powoli przestaje zaprzątać mi umysł...

***
:) :) :)

Vale!

2011-03-30T05:38:00.001-07:00

♪♪

Spring :)

2011-03-12T09:19:00.000-08:00

there's such an unimaginable change in my happiness when the spring is coming! I love when I wake up and the sun is shining. It changes my attitude sooo much.

Bye bye winter

Have a nice week!

Katharsis

2011-03-12T08:50:00.000-08:00

Crying to a song I used to listen about 2 years ago, remembering old times, looking back... actually not regretting the decisions I made, but just missing that times... it's the same bad. Sometimes I wish all the recording, photos, films (especially of me) didn't exist.

Scrabble

2011-02-25T00:49:00.000-08:00

chyba jednak chcę to

Italien für Klima, Polen für Gesellschaft

2011-02-25T00:16:00.000-08:00

"Szkoda, że Cię tu nie ma (...) z puszką Heinekena" (blabla na tej półkuli siedzę w cośtamkoszuli, tak, ta piosenka jest straszna).

Challenge yourself a little bit every day

2011-02-08T13:59:00.001-08:00

Gedankensprünge

2011-01-12T11:15:00.000-08:00

Gra skojarzeń w moim mózgu jest dość irytująca. Potrafię nagle zorientować się, że właśnie przejście dla pieszych staje się dla mnie alegorią życia, tęsknota to wielka przepaść... żeby chociaż to było z mózgiem (jakieś ciekawe, oryginalne i żeby się przy tym myślało). Już zaczynam ustalać zasady działania przepaści, gdy sobie zdaję sprawę, że znów tworzę nutellowe teorie, bezsensowne pomysły i wtedy zaraz przypomina mi się ten filmik.

***

Jakiekolwiek refleksje przychodzące mi ostatnimi czasy do głowy wydają się śmieszne, a ich zdarzający się brak dobijająco pusty.

***

(Z cyklu "Już zabieram się do nauki, jeszcze tylko pomaluję tę komódkę... ")

Just remember that the last laugh is on you.

2011-01-09T12:36:00.000-08:00

So This Is Christmas

2010-12-25T10:00:00.000-08:00

Tu ciąć

2010-12-21T13:01:00.000-08:00

Poniekąd

2010-12-04T02:40:00.000-08:00

Lepiej

2010-11-03T13:12:00.000-07:00

a nawet najlepiej (mimo wszystko)

"nie bądź smutny, że wraz z innymi dosięgnie ciebie śmierć, lecz raduj się, że nasz Stwórca obdarzył nas tak wyjątkowym narzędziem jak intelekt."
Jakby komuś już zabrakło powodów do radości...

Give me more sleep

2010-10-18T11:08:00.000-07:00

Miłość

2010-09-22T16:14:00.000-07:00

I love it, that anything in the world is obvious.
Things are not what they seem to be.

***

I love love!
even though it hurts

***

Everything will be okay in the end. If it's not okay, it's not the end

♥

Things that have made me smile ^^ lately

2010-09-07T02:22:00.000-07:00

my typewriter... (łożeszty, jaka zakurzona)

...when my friends visit me, they often want to write on it and I really like reading it.

my notebooks

drawing

having something to do. I just hate hanging around, wasting my time, being bored...

taking pics of what I like ^^.

staying at home when the weather is so horrible.

listening to music (e.g. Rise Against, Nickelback).

Have a nice day!
xoxo

Aaa, jak ja nienawidzę jesieni ;/
a zimy to chyba już w ogóle nie przetrwam...

Komm hier! Tu i tam...

2010-07-23T01:39:00.000-07:00

Podczas prawie miesięcznego pobytu zagranicą, poza lenieniem się, obijaniem, nicnierobieniem i siedzeniem w parku, udało mi się odwiedzić trochę ciekawych miejsc, takich jak...

Colmar we Francji, z jego pięknymi kamieniczkami

i sklepikami ze słodyczami, cukierniami, kawiarniami, które na zdjęciach nigdy nie wychodzą tak ślicznie, jak na żywo.

Windsor Castle z bajkowymi ogrodami.

Oxford, gdzie ludzie krzywo patrzą na turystów.

Dobra, może i krzywa morda na tle najbrzydszego budynku uniwersytetu oksfordzkiego wygląda dziwnie.

A zajmowanie budki telefonicznej do robienia sobie tam zdjęć jest irytujące.

Ale to chyba jeszcze nie powód do wykrzywiania własnej twarzy.

W Oksfordzie mieliśmy po raz pierwszy odpowiednią ilość czasu wolnego tj. cały czas, w którym tam byliśmy tj. prawie cały dzień, także mogłyśmy zobaczyć, co chciałyśmy i porobić tyle zdjęć ile nam się podobało...

Okazało się, że Oksford to w sumie małe miasto.

Ale do zobaczenia coś się znajdzie (głównie uniwersytet, ale więcej się nie spodziewałam).

No i Londyn...

Trochę tam mało zobaczyliśmy jak na to, co jest do zobaczenia. Podjechaliśmy pod Tower Bridge, potem płynęliśmy Tamizą oglądając przeróżne budynki. Później mieliśmy tylko z 1,5 godz. czasu wolnego, więc niezbyt można było coś wykombinować.

(zdjęcie zza brudnej szyby autokaru)

Ogólnie w te wakacje większą rolę odegrali ludzie, jakich poznałam, niż miejsca, które odwiedziłam (co nie znaczy, że nie było miło tam pojechać ;)).

Trochę teraz tracę czas, wolałabym nie spędzić tych paru dni wakacji, podczas których jestem w Warszawie, w zupełnie niekonstruktywny sposób, więc póki co znów żegnam.

Tee time

2010-07-22T08:06:00.000-07:00

Podczas dumania nad tym, czy gorsze miejsce to remontowane mieszkanie w cuchnącym mieście czy obóz dla brudasów w niecywilizowanym lasku, dochodzę do wniosku, że i tak wakacje to coś wspaniałego.

Dziś uwielbiam je z jakiegoś prostego, trochę żałosnego, leniwego powodu. Stąd te leniwe zdjęcia z leniwego Reading (gdzie spędziłam 2 tygodnie na obozie językowo-tanecznym).

Jednak z reguły powodem, dla którego uwielbiam wakacje jest to, że są kompletnie różne od tego, co dzieje się na co dzień, że wciąż się coś dzieje i nie ma czasu na nudę. Ale o tym już nie dziś...

Żegnam państwa!

2010-06-22T11:00:00.000-07:00

Wakacje wzywają i na jakieś 3 tygodnie opuszczam internet... no dobra, właściwie to nie, ale sporą jego część.
3, 2, 1, wakacje! ;D
(wybaczcie tę krzywą twarz, chciałam się tylko pochwalić fryzurą)

Things I love today

2010-05-26T06:49:00.000-07:00

-dreaming of summer and planning my holidays ;)
-listening to some music
-...
Well, there's actually nothing special today. I've just wanted to show you these pics ;P.

Have a nice spring day! ;))

I prosto aż do rana

2010-04-23T12:47:00.000-07:00

Miało być coś ciekawszego, nie ma nic, więc wrzucę coś, ale żeby nie było, to nie tylko tak żeby nie było, że nic nie ma.

"second to the right and straight on till morning
Neverland"
kopert(ówk)a do dzwoneczka, pomazana ;) zwykłym długopisem (jakby ktoś chciałby się podzielić, jak zrobić coś w tym stylu na trwałe, to chętnie się dowiem)

I dzwoneczek z bransoletki (jednak wolę go w formie naszyjnika).

Start again!

2010-04-04T11:16:00.000-07:00

No cóż, myślałam, że tu tylko troszkę posprzątam, ale stwierdziłam, że już lepiej usunąć te wszystkie posty (no, zostawiłam pierwszego ;)) i po prostu zacząć od nowa. Raczej nie było w nich nic fascynującego ;]. Jak bardzo chcecie, to mogę dodać niektóre z nich powrotem, ale wolałabym już zostawić jak jest. Jeśli mi się znów nie uda z blogiem, to już go usunę, bo nie ma co coś takiego ciągnąć.

Well... I've deleted all the posts from my blog (except from the first one). If you really want, I can add some of them again, but I don't think they were so interesting. I just wanna start from the beginning and create something a little bit different... something better. If it isn't success, I will delete the blog.

Ze zdjęciami to się na dziś niezbyt wysiliłam, bo tylko kawałek Warszawy... uwielbiam ją! W sumie to raczej nie chcę tu mieszkać na zawsze, ale jak na razie to czuję się tu u siebie. Ma też jakiś urok to śmierdzące, chaotyczne, kiepsko zbudowane miasto.

Some pictures of my lovely Warsaw ;)

I oczywiście wesołych Świąt Wielkanocnych!
(tylko troszkę spóźnione)
Happy Easter everyone!

Winterferien!

2010-02-14T13:04:00.000-08:00

Wiem, że rysunki są marne, dawno nie rysowałam.
Ale to raczej mało istotne.
Spędziłam naprawdę wyjątkowo tegoroczne ferie.
Tylko niestety znów jestem chora.

Christmas Time! ;D

2009-12-25T07:54:00.000-08:00

Święta Bożego Narodzenia jakoś mijają, nie wiem, czy są do końca wczute, ale jest miło, nie narzekam. W sumie niby jak jest śnieg, to bardziej taki nastrój się czuje, ale ja się tam cieszę, że nie jest za zimno.

Prezenty nie są takie ważne, ale ten główny sponsoruje dzisiejszy post. Aparat to fajna zabawka ;).

Dzień dobry kocham taniec...

2009-02-20T13:20:00.001-08:00

... taniec oglądać, tańczyć, podziwiać. Taniec to najlepszy lek na ból, zmartwienie. Tak cudownie na chwilę zapomnieć, poczuć to naprawdę.

Tym optymistycznym akcentem witam na blogu, żegnam dobranoc.